|  | Czy wakacje to zawsze piękne słońce i błękit nieba? Niekoniecznie! „Jak to jest podróżować w strefie podzwrotnikowej w porze deszczowej?” Takie pytanie stało się motywacją do kolejnej naszej podróży – tym razem do Sri Lanki i na Malediwy. Z premedytacją wybraliśmy sierpień – czas, kiedy trwa w najlepsze pora deszczowa. Pomyśleliśmy, że jeśli spodoba nam się podróż w takich warunkach – będziemy mogli podróżować wszędzie o każdej porze roku. Karaiby w deszczu? Polinezja Francuska? Czemu nie! Trzeba od czegoś spróbować i przetestować pomysł! Pora deszczowa to oczywiście tzw. sezon niski (ang. „low season”) – mało turystów i niskie ceny. Tym fajniej!  |
| | Gdzie można znaleźć największą ilość miejsc kultu Buddy? W którym państwie szalony dyktator zburzył wszystkie zabytkowe miejsca z wyjątkiem jednego, które powstrzymało go swoim urokiem? A znacie miejsce, w którym żegluje się wiosłując nogami? Nie? Tajlandia, Kambodża i Myanmar, czyli dawna Birma, to kolejne miejsca na naszej mapie podróży w najdalsze zakątki Ziemi. |  |
|  | Park Narodowy Torres del Paine i słona pustynia Atacama – głównie te dwa miejsca zwiedziliśmy podczas naszej podróży po Chile. To tylko ułamek turystycznych atrakcji tego kraju, ale i tak wystarczający do wypełnienia dwutygodniowego pobytu. Zwłaszcza, że miejsca te odległe są od siebie o ponad trzy tysiące kilometrów. |
| | Zachód Stanów Zjednoczonych słynie ze wspaniałych pomników przyrody nieożywionej. Surowy klimat Gór Skalistych wytworzył tam na przestrzeni wieków jedne z najbardziej niesamowitych form skalnych na świecie. Zapraszamy na relację z wycieczki do trzech parków narodowych zachodnich USA: Zionu, Kanionu Bryce’a oraz Wielkiego Kanionu. Surowe piękno, przestrzeń i siła przyrody emanująca z tych miejsc rekompensują z nawiązką konieczność przebywania wśród tłumu turystów z całego świata. |  |
|  | Pod koniec stycznia, czyli tuż po porze deszczowej, rozpoczynamy naszą podróż poznania Czarnego Lądu, znajdując w każdym jego zakątku siłę, która każe wrócić tam każdemu, kto choć przez chwilę zakosztował jego zniewalających uroków. Doświadczamy bliskości dziewiczej przyrody największych parków narodowych Kenii i Tanzanii, groźnego masywu Kilimandżaro, nieskazitelnych plaż zanurzonych w turkusowej toni wybrzeży Zanzibaru, a także niezwykłej życzliwości mieszkańców Afryki, którzy na każdym kroku próbowali korygować naszą europejską mentalność słowami „hakuna matata”, czy też „pole, pole”. |
| | W ostatnim tygodniu sierpnia ’06 wyruszyliśmy na Zakaukazie. Przez Lwów, Bukareszt i Burgas dotarliśmy do Stambułu, gdzie spędziliśmy kilka przyjemnych dni. Następnie pojechaliśmy na chwilkę do niesamowitej Kapadocji, aby w końcu skierować sie do zasadniczego celu naszej wyprawy – Gruzji. Tam podziwialiśmy piękne górskie widoki w Kazbegi, wylegiwaliśmy się na plaży nad Morzem Czarnym w Sarpi, zwiedzaliśmy majestatyczne klasztory Davit Gareja, a na koniec zrobiliśmy sobie „popołudnie ze Stalinem” w poświęconym mu muzeum w Gori. |  |
|  | Pod koniec lipca wyruszyliśmy w stronę nieznanej nam wcześniej i budzącej wiele obaw Rosji. Celem naszej wyprawy było dotarcie do Murmańska – najdalej wysuniętego na północ cywilnego miasta półwyspu Kolskiego. Trasa wiodła przez zapomniane wioski Republiki Karelii – pięknej krainy sześciuset tysięcy jezior. W założeniu wszystkie noclegi mieliśmy spędzić na łonie natury a szlaki miały prowadzić przez odludne tereny, z dala od wszelkiej cywilizacji. W skład ekipy weszło dwanaście osób, jadących w czterech samochodach terenowych. Łącznie cała trasa liczyła ponad 6000 kilometrów a przejechanie jej zajęło nam 2 tygodnie. |
| | Korzystając z zamieszania związanego z majowymi świętami postanowiliśmy „urwać się” na chwilę z Polski i spędzić majówkę na zachodnim krańcu Europy – w Portugalii. Skoncentrowaliśmy się głównie na północnej części tego sympatycznego kraju i jak się okazało, była to decyzja ze wszech miar słuszna – jest to naprawde uroczy zakątek Europy. Zwiedziliśmy Lizbonę i Porto, spędziliśmy troche czasu nad Atlantykiem i chodziliśmy po szlakach Parku Narodowego Gór Peneda-Gerês. |  |
|  | Piętnastego kwietnia 2006 roku rozpoczęła się nasza przygoda z kulturą Majów, Zapoteków i Azteków. W przeciągu trzech tygodni odwiedziliśmy kilka południowych stanów Meksyku, przedarliśmy się rzeką do dzikiej, północnej Gwatemali i wygrzewaliśmy się na białych piaskach karaibskiego Belize. Trzyosobowa ekipa penetrowała ruiny starych, prekolumbiskich kultur, degustowała wspaniałe trunki gorącej Ameryki Środkowej i podziwiała błękitne dno Morza Karaibskiego. |
| | Pomysł wyprawy do Iranu zrodził się w zeszłym roku po oglądnięciu na kanale Travel programu GlobeTrekker Iana Wrighta. Obraz kraju przedstawiony w reportażu różnił się diametralnie od tego, z czym do tej pory kojarzyła nam się Islamska Republika Iranu. Postanowiliśmy osobiście sprawdzić kraj z czarnej listy G.W. Busha. |  |
|  | W sierpniu 2005 postanowiliśmy zrealizować niskobudżetowy wypad do mniej znanych krajów bałkańskich: Czarnogóry, Albanii i Macedonii. Chociaż większą część z przeznaczonych na tą wyprawę dwóch sierpiowych tygodni spędziliśmy w pociągach i na dworcach, to jednak wycieczkę tę należy zaliczyć do bardzo udanych. |
| | Zdecydowaliśmy wreszcie odwiedzić kolebkę cywilizacji europejskiej i zwiedzić najpiękniejszą cześć Grecji – Półwysep Peloponez. To wspaniałe miejsce o największej koncentracji najbardziej znanych z mitologii miejsc jest jednocześnie bardzo zróżnicowane pod względem krajobrazu – od industrialnej północy, poprzez wspaniałą, bajecznie kolorową część północno-wschodnią, do surowej, niemal pustynnej części południowej. Znaleźliśmy tu stadion w Olimpii, grób Agamemnona w Mykenach, teatr w Epidauros, zwiedziliśmy pobliski Akropol, oglądnęliśmy wejście do Hadesu i w końcu wylegiwaliśmy się na wspaniałych, czystych plażach pijąc pyszne greckie wino. |  |
|  | Druga połowa marca to w Polsce w dalszym ciągu nieprzyjemny powiew odchodzącej zimy. Chcąc oddać się rozkoszy podróżowania i poznawania nowych kultur w bardziej przyjaznych warunkach, postanowiliśmy przenieść się na południową półkulę, do Peru i Boliwii, gdzie właśnie kończyło się lato. Dwudziestoczterodniowa wyprawa pozostanie w naszej pamięci na zawsze – niezapomniane wrażenia spisaliśmy w formie dziennika podróży. |
|
![[]](/template/IMAGES/sq_wyprawy.gif){kind=small}
Nagrody i wyróżnienia
