„Kafary?”

Wszyscy nas o to pytają – skąd taka nazwa? O co w ogóle chodzi? Tak, to prawda – należy Wam się kilka słów wyjaśnienia...

Dawno, dawno temu, w bardzo zamierzchłych czasach (to znaczy jakieś 10 lat temu) na jednej z krakowskich siłowni, której historia jest prawie równie bogata i długa jak historia samego Grodu Kraka (to lokal z tradycjami proszę Państwa – nie jakaś tam osiedlowa speluna) stałym gościem był niejaki Rubens (personalia dla dobra sprawy przemilczymy) – lat około 50-ciu, pan korpulentny, z bogatą przeszłością niekoniecznie zawsze zbieżną z interesem publicznym. Tenże Rubens, dusza towarzystwa, nabijał się często z młodych, nabuzowanych sterydami karków, których przygoda z klubem zaczynała się i kończyła na jednej wizycie. Przychodził taki, chciał poszpanować, kazał sobie naładować 150 kg na klatkę, ryczał niczym lew i... zerwał mięsień. Cóż – nie jest łatwo zaimponować kolegom w dzisiejszych czasach. Na tym kariera sportowa delikwenta się kończyła, ale niezmiennie po nim przychodzili następni. Rubens, który latami przywykł do tej prawidłowości jak do pór roku, tłumaczył ich czule: „ale wiecie” – mówił – „kafary tak mają!”.

To powiedzenie stało się synonimem porywania się na coś ponad siły fizyczne. Od tej pory ilekroć plecak cięższy był od zakładającego go nieszczęśnika, reszta pocieszała go: „kafary tak mają!”. Kiedy przemoczeni, zziębnięci po górskich wędrówkach, z odpadającymi po całodziennym marszu nogami ładowaliśmy się do następnego autobusu żeby na wieczór zdążyć na imprezę a potem następnego dnia na rajd offroadowy, powtarzaliśmy sobie że nie ma się co przejmować, bo... „kafary tak mają”. No i tak zostało.

Wybaczcie więc, że nie „podróżnicy”, „globtroterzy”, „trawelerzy” albo coś podobnego – „kafary” bardziej do nas pasują bo... kafary tak mają.

frankie (at) kafary pl	agi (at) kafary pl	bashia (at) kafary pl	pepson (at) kafary pl